Tahiti
Tips voor je vakantie naar Tahiti - Society Eilanden

Het eiland Tahiti - onderdeel van de benedenwindse eilanden van de Society Islands - is één van de bekendste eilanden in de Stille Zuidzee. Het is de plek Waar de Franse missionarissen er niet in slaagden de eilandbewoners te weerhouden van tatoeages. Waar de huidige surfsport haar oorsprong vindt en waar mensen elkaar offerden om de goden goed te stemmen. Tahiti, het grootste eiland van Frans Polynesië, wordt ook wel het eiland van de liefde genoemd. Met een ongerepte jungle, watervallen, varens en orchideeën, canyons, rivieren, stranden, lagunes, tempels, tiki-beelden, maar vooral een charmante en vriendelijke bevolking. De Tahitiaanse cultuur is nog alom aanwezig op het eiland. Zo zijn veel vrouwen gekleed in een pareo, een traditioneel kledingstuk.

Het eiland bestaat uit twee vulkanen die met elkaar zijn verbonden. Men spreekt dan ook van Tahiti Nui (groot Tahiti) en Tahiti Iti (klein Tahiti). Tahiti heeft een gevarieerd landschap; naast schilderachtige stranden zijn er bergen en junglegebieden.

Tahiti is onder andere bekend geworden door de schilderijen van Paul Gauguin. Deze Franse schilder heeft er verscheidene jaren gewoond en gewerkt. Aan de zuidzijde van Tahiti staat op de plek waar hij woonde nu een museum, ter nagedachtenis aan hem met reproducties van zijn werk.

Het eiland heeft 175.000 inwoners en is 1 036 km² groot. Zestig procent van de bevolking van Frans-Polynesië woont op Tahiti. Dit eiland, dat zo verschilt van de andere eilanden van Frans-Polynesië, is het beginpunt van iedere reis door het eilandenrijk. Veel reizigers, vooral de pasgetrouwde stellen op een dure huwelijksreis, trekken gelijk naar één van de paradijsjes verderop, zoals Moorea en Bora Bora. Maar dat is eigenlijk eeuwig zonde. Beter neemt u eerst één of twee dagen de tijd om het eiland te verkennen. Wie naar Tahiti gaat, verwacht een eiland met witte stranden die net zo exotisch zijn als de naam suggereert. Die zijn er echter nauwelijks, maar het strand op Tahiti stelt nooit teleur. Als u eenmaal bent neergeploft in het zwarte zand, dan ziet u dat de zee hier niet glad en rimpelloos is, zoals bij sommige andere eilanden van Frans-Polynesië. Hier peddelen de Tahitianen hun surfboard door de golven, om te wachten op die ene golf. Hier is het surfen ontstaan.

Ontdekkingsreizigers keken honderden jaren geleden hun ogen uit, toen ze de eilandbewoners op stukken hout op de golven zagen meeliften. Als u niet zou weten dat er zoveel paradijselijke eilanden achter de horizon lagen, dan zou u hier de rest van uw leven willen blijven. Op dit strand, met dit uitzicht. Maar de reis gaat vanaf Tahiti altijd verder.

International Airport Faa'a

De internationale luchthaven van Frans-Polynesië ligt aan de noordwestzijde van het hoofdeiland Tahiti. De luchthaven ligt 15km westelijk van het centrum van de hoofdstad Papeete. Op deze luchthaven worden zowel internationale vluchten als interisland vluchten uitgevoerd. De volgende luchtvaartmaatschappijen voeren internationale vluchten uit.

  • Air Caledonie (naar Noumea [Nieuw-Caledonië])
  • Air New Zealand (naar Auckland [Nw.Zealand])
  • Air Tahiti Nui (naar Auckland, Brisbane, Los Angeles, Sydney en Tokyo)
  • LAN Airlines (naar het Paaseiland en Santiago [Chili])
  • Qantas (naar Brisbane, Melbourne en Sydney [Australië])
  • Virgin Australia (naar Brisbane, Melbourne en Sydney [Australië])

Schilderstijl

Paul Gauguin: Manao tupapau, de geest van de doden kijkt toe. De werken van Gauguin behoren tot het Postimpressionisme. Zijn werk loopt vooruit op het ongebruikelijke kleurgebruik van de fauvisten en de expressionisten.

Sommigen menen dat het werk van Gauguin vooruit loopt op het symbolisme. De kunst van de impressionisten bevredigde Gauguin niet, omdat hij vooral het onzichtbare wilde weergeven, de stemming en gevoelens achter het beeld. Naast olieverfschilderijen maakte Gauguin ook veel grafisch werk, zoals houtsneden, waarvan de wildheid, de directheid hem aansprak.

Na zich eerst aangesloten te hebben bij de impressionisten, begon Gauguin tijdens zijn periode in Bretagne een eigen stijl te ontwikkelen. Hij schilderde daar de vrouwen in klederdracht in een zeer verstilde en geconcentreerde stijl, die vooral de rust en de eenvoud van het boerenleven weer schijnt te geven.

Zijn eigen stijl in die periode duidt Gauguin aan met het cloisonnisme, een woord dat is afgeleid van de middeleeuwse techniek van het emailleren, het cloissoné, waarbij de vlakjes emaillen van elkaar gescheiden worden door metalen randjes. Rond vrijwel alle figuren uit deze tijd, en ook meestal in de latere schilderijen, tot het eind van zijn leven, staan donkere randen geschilderd.

In de periode in Bretagne schildert Gauguin ook religieuze taferelen, onder andere het doek Het visioen na de preek of Jacob de engel uit 1888. Dit schilderij laat een combinatie zien van biddende Bretonse vrouwen met hun witte mutsen en Jacob die stevig door de engel wordt vastgegrepen, dit alles op een uitermate gedurfde knalrode achtergrond, met tussen de vrouwen en de engel een stevige boom, schuin over het doek.

Na zijn vertrek naar de tropen bereikt Gauguin de toppen van zijn kunstenaarschap, al blijkt hij ook een vechtersbaas en een amokmaker. Het prachtige kleurgebruik, de indringende blikken van de Polynesische vrouwen, die gewillig voor hem poseerden, en de geheimzinnige titels van de schilderijen zijn voor de liefhebber van het werk van Gauguin een waar genoegen.

D'où venons-nous, Que sommes-nous? Où allons-nous? (1897)Een voorbeeld is het grote schilderij (375x139 cm) met daarop de tekst: D'où venons-nous, Que sommes-nous? Où allons-nous? (Waar komen we vandaan? Wie zijn wij? Waar gaan we heen?). Op dit schilderij zijn een tiental bijna levensgrote personen afgebeeld, omringd door sprookjesachtige planten, dieren en symbolen uit de Polynesische godsdienst.

Binnenland

Het bergachtige binnenland van Tahiti is van een andere schoonheid. Het eiland wordt gevormd door een ring van vulkanische bergkammen met steile toppen. De bergruggen zijn bedekt met ondoordringbaar oerwoud, slechts hier en daar doorbroken door kleine riviertjes en zandweggetjes.

U kunt met een 4wd terreinwagen tot hoog in de bergen komen. In de bergen kunt u overnachten in een comfortabele berghut. Achter u reist de imposante Mount Tahiti tot in de wolken. Het is er warm en klam. 's Ochtends is de lucht strakblauw, maar 's middags komt de regen. Het regent hier veel en hard. Soms wel tien meter per jaar. Geen stukje grond is onbedekt, overal vechten varens, bomen en gras om een straaltje zonlicht.

Het is nog vroeg in de ochtend als u opstaat voor een wandeltocht door de bergen. Vanaf de toppen van de heuvels kijkt u majestueus uit over Tahiti. Het dauw ligt nog op de bladeren. U waant zich de koning van een verborgen eilandenrijk. Voor u strekt zich een eindeloze leegte uit. U staat op de top van de dichtbegroeide heuvels en kijkt naar beneden. In de vallei slingert de rivier zich richting de azuurblauwe zee in de verte. Er hangt slechts wat mist over de jungle, verder is de lucht strakblauw. U beseft: dit moet het paradijs zijn.

Circle Island Tour

Bij een verblijf op Tahiti moet u zeker de Circle Island Tour maken, waarbij u ondermeer een bezoek brengt aan het Paul Gauguin museum. Ook de Jeep Safari in de binnenlanden van het eiland is zeer de moeite waard. U maakt dan een wandeltocht door het hooggebergte, en ziet messcherpe kliffen, diepe raffijnen en watervallen.

Ten westen van de stad ligt het nationale musuem van Tahiti en haar eilanden, waar veel Polynesische artifacts zijn tentoongesteld. Ten oosten van de stad kunt Point Venus bezoeken, de plek waar Captain James Cook de zonsverduistering waarnam en waar nu een monument staat ter nagedachtenis daarvan.

Papeete

Aan de noordwestzijde ligt de hoofdstad Papeete, een druk en modern havenstadje met ruim 130.000 inwoners. Maar Pape'ete voelt als een dorp, waar iedereen elkaar groet. Het is er warm en chaotisch. Maar niemand heeft het te druk. De gebouwen zijn onbeduidend, de sfeer is ontspannen. Geen mens lijkt zich hier zorgen te maken.

Papeete heeft mooie winkels, uitstekende restaurants en een actief uitgaansleven. Bij een wandeltocht door de stad kunt u de koloniale architectuur bewonderen en de unieke sfeer ademen van een Franse provinciestad in de stille Zuidzee. Er is een levendige en kleurrijke markt, die u kunt bezoeken. Het paleis van de laatste Polynesische koning - Pomare - kunt u bezoeken.

De haven ligt in een opening tussen het rif. Van een koloniale stad is weinig meer te merken; de Chinese houten huizen en de Franse villa's en andere koloniale gebouwen zijn vaak vervangen door betonnen flats. Sinds de jaren zestig is er vooral nieuwbouw landinwaarts verschenen.

Papeete is de hoofdstad van zowel Tahiti als de gehele eilandengroep Frans-Polynesië. Het havenstadje Papeete met 25.000 inwoners en 130.000 inwoners in de agglomeratie, ligt aan de noordwestkust van het Franse eilandje Tahiti. De stad heeft een oppervlakte van 77,3 vierkante kilometer en een bevolkingsdichtheid van 1360 inw/km2. Men spreekt er Tahitiaans en is vaak protestants (54%) of rooms-Katholiek (30%). Men betaalt er met de CFP-frank. De luchthaven Faaa ligt vijf kilometer van Papeete. De naam Papeete betekent "Water uit de mand". Het bier dat in Papeete wordt gebrouwen heet Hinano.

Bezienswaardigheden:

  • Markt van Pirae
  • Begraafplaats van Uranie
  • Paofai-tempel
  • Museum van Zwarte-Parel
  • Bougainville-park
  • Huis van koningin Marau
  • Kathedraal van Belvédere

Voor 1820 was Papeete niet meer dan een moeras met wat hutjes van enkele bewoners. Maar in 1820 besloten Londense missionarissen (London Missionary Society) zich hier te vestigen. Ook koningin Pomaré besloot om hier van tijd tot tijd te wonen. Ze maakte haar tot hoofdstad en al snel werd het er drukker in de haven. In 1830 werd de haven een tussenstop voor walvisvaarders, stoomboten en vrachtboten. En bedrijven vestigden zich in de haven.

In 1842 werd Tahiti een Frans Protectoraat en twee jaar later werd de helft van de stad verwoest door een grote brand. In 1904 werd een deel van de stad weggevaagd door een stormvloed. In 1914, het begin van de Eerste Wereldoorlog, werd Papeete gebombardeerd door twee Duitse kruisers. Er woedde een economische crisis totdat er in 1964 een marineluchtmachtbasis en een centrum voor kernonderzoek werd gevestigd. De laatste tientallen jaren heeft Papeete een snelle bevolkingsgroei, onder andere door 35.000 nieuwkomers uit Frankrijk.


Paul Gauguin

Eugène Henri Paul Gauguin (Parijs, 7 juni 1848 – Atuona op de Marquesas Islands, 9 mei 1903) was een Frans post-impressionistisch kunstschilder.Na zijn opleiding in Orléans bracht Gauguin zes jaar door in de koopvaardij, en later in de Franse marine. Bij terugkomst in Frankrijk in 1870 werd hij assistent bij een beursmakelaar. Gustave Arosa, die Gauguins voogd werd toen hij op 19-jarige leeftijd zijn moeder verloor, bracht hem in contact met de schilderkunst. Dezelfde Arosa had hem ook aan zijn baan geholpen bij de Marine en later bij de bank. Arosa is dus een sleutelfiguur in het leven van Gauguin, omdat hij indirect ook een grote invloed zou gaan hebben op de kunst van Gauguin. Dit had ook te maken met het feit dat Arosa een grote liefde had voor amateurfotografie en goed bevriend was met Nadar, die foto's maakte als reproductie van belangrijke monumenten in de wereld, als de zuil van Trajanus en het Parthenon.Gauguin huwde in november 1873 met de Deense Mette Sophie Gad, bij wie hij vijf kinderen kreeg. Hij werd een succesvolle beursmakelaar, en werd tevens kunstverzamelaar en, zoals nu te zien is, zeer verdienstelijk amateurschilder, die in impressionis-tische stijl werkte. In 1882 stortte de beurs in en raakte Gauguin zijn baan kwijt. Tegen 1884 verhuisde Gauguin met zijn familie naar Kopenhagen, waar hij minder succes had in een loopbaan als vertegenwoordiger van een Franse textielfabrikant. Hij wilde echter liever fulltime gaan schilderen en keerde daarom in 1885 terug naar Parijs, na het mislukken van een tentoonstelling van zijn werk in Denemarken. Hij kon zijn vrouw en kinderen niet behoorlijk onderhouden, zodat zijn vrouw terugging naar haar familie.Gauguin woonde, op initiatief van Theo van Gogh, de broer van Vincent, twee maanden samen met Vincent van Gogh, in Arles om te schilderen en van elkaar te leren. Het werd geen gelukkige periode. Gauguin kreeg depressieve buien en deed een zelfmoordpoging. Uit de brieven van Van Gogh - die Gauguin financieel steunde - blijkt dat ze voortdurend ruzie hadden. Op een moment was Gauguin zo geschrokken van het gedrag van zijn huisgenoot, die hem tijdens een avondwandeling achtervolgde, dat hij een nacht in een hotel doorbracht. De volgende ochtend had Van Gogh een deel van zijn oor afgesneden. Daarop werd Van Gogh in een gesticht opgenomen en vertrok Gauguin uit Arles. Duitse wetenschappers beweren echter, na een langdurig onderzoek, dat Gauguin het oor van Van Gogh met een zwaard afhakte, na een ruzie. Ze zouden er zelf voor gekozen hebben om de toedracht geheim te houden. Gauguin deed dit om vervolging te voorkomen.Er zijn schilderijen van Gauguin en Van Gogh die eruitzien alsof ze met dezelfde verf geschilderd zijn. Ze maakten ook portretten van elkaar. In 1886 kwamen Gauguin, Émile Bernard en Paul Sérusier naar Pont-Aven. Zij richtten er de School van Pont-Aven op. In 1891 vertrok Gauguin naar de tropen om te ontsnappen uit de Europese beschaving, en aan alles wat kunstmatig en conventioneel was. Hij had hierbij het beeld van de edele wilden voor ogen (zoals beschreven door Jean-Jacques Rousseau) en wilde zich afzetten tegen de burgerlijke maatschappij. Wellicht heeft echter ook een rol gespeeld dat hij in Frankrijk als kunstenaar weinig erkenning kreeg.
Hij verbleef op Frans-Polynesië (eerst Tahiti en later de Marquesas eilanden), waarvandaan hij nog slechts éénmaal Frankrijk zou bezoeken. Hij leefde hier samen met Paou'óura, bij wie hij een zoon Emile kreeg, geboren in 1899.Paul Gauguin stierf op 54-jarige leeftijd in 1903, ziek van syfilis en hartaanvallen. Hij ligt begraven op het kerkhof in Atuona op het eiland Hiva Oa in de Marquesas eilandengroep.