|
Cook
Eilanden
Geschiedenis
Volgens
legenden arriveerden de eerste Polynesiërs op de Cook Eilanden per kano
vanuit Frans Polynesië in 1200 AD. De eerste Europeaan, die de Cook
Eilanden
ontdekte, was de
Spaanse ontdekkingsreiziger Alvaro de Mendaña. De Spanjaarden waren in
die tijd meer geïnteresseerd in een snelle route tussen Peru en de
Philippijnen, dan in kolonisering van de eilanden.
Het
was captain James Cook die op z'n ontdekkingsreizen door de Pacific in
1773 en 1777 de eilanden in kaart bracht. Hij noemde de eilanden de Hervey
Islands. Hoewel captain Cook enkele weken in het gebied verbleef, miste
hij Rarotonga.
Volgens
overlevering werd Rarotonga enkele jaren later waargenomen door captain
William Bligh van de Bounty (nog voor de muiterij) en werden de eilanden
uiteindelijk zelfs bezocht door de muiters van de Bounty (enkele weken na
de muiterij). Een Cook-eilander mocht destijds aan boord komen van de
Bounty en kreeg bij terugkeer naar de wal enkele sinaasappelen mee. Pitten
van deze sinaasappelen hebben de basis gelegd van de huidige citrusvrucht
industrie. Overigens kreeg de eilandengroep pas in 1824 de naam Cook
Islands van de Russische kartograaf John von Krusenstern.
In
de tijd van de eerste Europese ontdekkingsreizigers werden de eilanden met
harde hand bestuurd door een feodaal chiefdom. Net als de andere Polynesiërs
geloofden de Cook-eilanders in een hiërarchie van goden en geesten. Veel
van deze goden en geesten werden afgebeeld in houtsnijwerk en tekeningen.
In het begin van de 19-de eeuw werden de eilanden regelmatig bezocht door
walvisvaarders en handelaren in sandalwood.
Het
christendom werd in 1821 naar de eilanden gebracht door de Engelse
missionaris John Williams. De vaak onder erbarmelijke omstandigheden
gebouwde kerkjes en missieposten uit de 19-de eeuw kunnen nog steeds
bezocht worden. Vrijwel alle Cook-eilanders zijn uiteindelijk tot het
christendom bekeerd.
Een
andere opzienbarende persoon was William Marsters, een boerenknecht uit
Gloucester -Engeland. Na aankomst op Rarotonga trouwde hij met een lokale
vrouw en vestigde zich op het afgelegen eiland Palmerston. Marsters
benoemde zichzelf tot predikant van de Anglicaanse kerk. Hij trouwde
zichzelf vervolgens met twee, naar Palmerston overgekomen, zusters van z'n
vrouw. Na 18 jaar verblijf op Palmerston was hij vader van 60 kinderen.
Marsters verdeelde het eiland in drieën, voor elke familie een deel.
Momenteel stammen duizenden Cook-eilanders af van deze William Marsters.
In
de late 19-de eeuw dreigde Frankrijk vanaf Tahiti de Cook Eilanden te
koloniseren. De Cook-eilanders zochten bescherming bij de Engelsen als
Engels protectoraat. In 1901 werden de Cook Eilanden onderdeel van
Nieuw-Zeeland. De eilanden waren in die tijd zeer moeilijk te bereiken.
Sporadisch deed een lijnvaartschip de eilanden aan,
vanaf 1935 werd met een vliegboot een wekelijkse verbinding
onderhouden tussen Nieuw Zeeland en Aitutaki. In de tweede wereldoorlog
werd door de Amerikanen op Aitutaki een airstrip aangelegd, die overigens
nog steeds in gebruik is. Alhoewel het oorlogsgeweld aan de Cook Eilanden
voorbij ging, had de tweede wereldoorlog toch een enorme invloed op
de eilanden. De Amerikaanse levensstijl werd op de eilanden geïntroduceerd,
doordat veel Amerikaanse soldaten er werden gestationeerd of op doortocht
naar Guadalcanal korte tijd verbleven. De Cook Eilanden werden in
1965 onafhankelijk, waarbij een democratisch meer-partijen-systeem
werd gevestigd.
Economie
Economisch
zijn de Cook Eilanden vooral afhankelijk van de export van tropische
vruchten en hulp van Nieuw-Zeeland. Door de aanleg van een moderne
luchthaven en bouw van luxe hotels op Rarotonga bezoeken steeds meer
toeristen de eilanden. Het toerisme speelt voor de economie een steeds
belangrijkere rol. Veel van de 19.000 inwoners leven echter buiten de
officiële economie op nog zeer traditionele wijze.
|
