| Het zal niemand
ontgaan zijn dat Australische filmmakers en acteurs tegenwoordig helemaal
meetellen. Regisseurs Peter Weir, Baz Luhrmann, Bruce Beresford en Phillip
Noyce, actrices Nicole Kidman, Cate Blanchett en Toni Collette en acteurs
Geoffrey Rush, Guy Pearce en Heath Ledger zijn maar enkele van de bekendere
namen onder een groot en befaamd gezelschap van Australiers die een
internationale filmcarrière hebben opgebouwd.
Hetzelfde geldt voor Nieuw-Zeelanders die zich in
Australie gevestigd hebben zoals Jane Campion en Russell Crowe die in 2001
de Oscar van Beste Acteur in de wacht sleepte. Films die in Australie
geproduceerd werden zoals The Piano (1993), Babe (1995) en Shine (1996)
leverden Oscars op voor degenen die eraan meewerkten. Dat is een hele
prestatie voor een filmindustrie die op sterven na dood was, vóór een
injectie van overheidsgeld haar weer tot leven bracht in het begin van de
jaren 1970.
Gedurende de beginperiode van die heropleving waren films
over het koloniale verleden van het land de eerste die succes boekten.
Internationale toeschouwers en critici reageerden positief op The Chant of
Jimmie Blacksmith (1978), My Brilliant Career (1979), Breaker Morant (1980)
en Gallipoli (1981).
Verhalen over het moderne Australie boeiden het publiek
echter niet zo. Al waren er wel opzichzelfstaande successen als de low
budget thriller Mad Max (1979). Deze actiefilm maakte de in Australie
opgegroeide Mel Gibson een internationale ster.
Australië is het ideale canvas voor iedere filmmaker.
Bijna elk landschap denkbaar ligt er te wachten op zijn grote moment op het
witte doek. Van mystieke woestijnen tot steden met een indrukwekkende
skyline tot exotische stranden, je vindt het er allemaal. Dit is natuurlijk
geen nieuws, want Australië is al vaak gebruikt als filmset.
De zeer succesvolle film Crocodile Dundee (1986) maakte
van Australie dé nieuwe toeristische hotspot. Hierin werd de stereotype
Australier getoond: de gebruinde crocodile hunter in de outback van
Australie die met blote handen zonder probleem een krokodil het loodje laat
leggen. De geraffineerde hedendaagse films van regisseur Paul Cox uit
Melbourne verwierven aanzien op het internationale filmfestivalcircuit.
De Australische komedies in het begin van de jaren 1990,
zoals Strictly Ballroom (1993), Priscilla, Queen of the Desert (1994) en
Muriel's Wedding (1995) waren internationaal een groot succes. Een andere
succesvolle film was Shine die in 1996 een Oscar won. De laatste jaren
worden er in Australie veel films uit een ander cultureel oogpunt gemaakt,
zoals Head On (1999) en Rabbit Proof Fence (2002). In deze laatste film
wordt het ware verhaal verteld van drie Aboriginal kinderen van de Stolen
Generation.
The Matrix
Als Neo in The Matrix opgeleid wordt tot redder van het universum bevindt
hij zich regelmatig in een stad. Wat maar weinig mensen weten is dat dit
Sydney is. De makers van The Matrix hebben Sydney gekozen, omdat de skyline
niet bijzonder uniek is. Het zou elke stad kunnen zijn, met als twee kleine
probleempjes The Opera House en Harbour Bridge. Die hebben ze er dus kundig
uitgehaald.
Dead Calm
Nicole Kidman zette zichzelf internationaal op de kaart door deze thriller.
In Dead Calm dobbert ze met haar man over de Stille Oceaan in een zeilboot.
Ze halen een drenkeling aan boort die een ware psychopaat blijkt te zijn.
Deze film is helemaal niet opgenomen in de Stille Oceaan, maar voor de kust
van Queensland, bij de Whitsundays eilanden. Door slim camerawerk komt er
geen enkel eiland in beeld, en kon Nicole tussen de opnames door toch lekker
uitrusten op een parelwit strand.
Op technisch gebied heeft de Australische filmindustrie
enorme vooruitgang geboekt. De industrie beschikt over studio's die geschikt
genoeg zijn voor producties van de omvang en complexiteit van The Matrix
(1999), Mission Impossible II (2000), Moulin Rouge (2001), en Star Wars:
Attack of the Clones (2002). Deze laatste film werd gedeeltelijk gefilmd in
de Fox Studios in Sydney.
Muziek
Hoewel Australie ver van alles en iedereen vandaan
ligt, hebben diverse muziekgezelschappen en artiesten naam in de wereld
gemaakt. Zo is het Australian Chamber Orchestra een zeer gewaardeerd
kamerorkest, operazangeres Joan Sutherland is legende in de operawereld en
popster Kylie Monigue verkoopt wereldwijd miljoenen albums.
De Australische muziek vertoont tegenwoordig een
opmerkelijke verscheidenheid. Dankzij de naoorlogse immigratie hoor je in de
muziek de invloed van vele culturen die in Australie leven. Zo weerklinkt
bijvoorbeeld in het gitaarspel van de in Kazachstan geboren Slava Grigoryan de
invloed van de Argentijnse tango en Braziliaanse bossanova, terwijl het
Australian Art Orchestra samenwerkt met gerenommeerde musici uit Zuid-India.
Door de jaren heen hebben Australische muziekgezelschappen
artiesten een goede reputatie opgebouwd. Het Australian Chamber Orchestra
werd tot het beste kamerorkest ter wereld uitgeroepen en de hoofdsteden van
de staten hebben ieder hun eigen professioneel symfonisch orkest. Artiesten
zoals de violist Richard Tognetti, de pianisten Roger Woodward, Geoffrey
Tozer en Simon Tedeschi zijn vertrouwde figuren in de bekendste concertzalen
ter wereld.
Opera Australia, het nationale gezelschap, is het derde
drukst bezette operagezelschap ter wereld en heeft als thuisbasis het
spectaculaire Sydney Opera House. De nalatenschap van operalegendes zoals
Dame Nellie Melba en Joan Sutherland werd doorgegeven aan sterren zoals
Deborah Riedel, Lisa Gasteen en Yvonne Kenny. Australiers zijn ook een van
de meest trouwe bezoekers van de opera ter wereld en kunnen genieten van
maar liefst 300 optredens per jaar.
Het Australische muziektheater is een uniek creatieve
mengeling van muzikale en theatertradities en resulteert in een grote
verscheidenheid van werken: van The Boy from Oz tot de gedurfde
verbeeldingsvolle werken van de Chamber Made Opera. Regisseur Baz Luhrmann
kon met zijn versie van La Bohème in 2002 in Broadway op een enthousiast
onthaal rekenen.
De voorbije decennia is een totaal originele stijl van
hedendaagse Australische rockmuziek naar voren getreden die het zowel in
kleine plattelandssteden als in grotere centra uitstekend doet. Australische
bands en muzikanten kunnen rekenen op de steun van de nationale radiozender
voor de jeugd Triple J, die actief jong Australisch talent promoot, en van
het jaarlijkse Rock Eisteddfod.
Succesverhalen uit de Australische rock en pop zoals
Silverchair en Kylie Minogue openen deuren voor nieuwe artiesten als Ben Lee
en Kasey Chambers. Ook de Australische hiphop kan op een groeiend
enthousiasme en steun rekenen.
Dans
De Australische dans staat bekend om zijn
uitbundigheid en afwisseling. Belangrijke gezelschappen als het Australian
Ballet en het Sydney Dance Company gaan geregeld op (wereld)tournee, met een
afwisselend repertoire van Australisch en internationaal werk.
Vooral het Australian Ballet wordt als een van de beste
dansgroepen ter wereld bevonden. Australische choreografen en dansers zoals
Lucy Guerin en Gideon Obarzanek brengen opvallend werk. Door op te treden op
onconventionele plaatsen als in nachtclubs, wordt er een nieuw publiek
aangetrokken.
Literatuur
De vroegste Australische literatuur, onder andere
novellen van Henry Lawson uit 1890, zijn nog altijd erg populair. Deze
spelen zich grotendeels in de bush af en getuigen van uithoudingsvermogen en
humor en gaan vaak over de liefde en de dood.
Daar komt nog een Australische element bij: de Europese
beschaving die verplaatst wordt naar het zuidelijke halfrond. Het moeten
wennen in een totaal vreemde omgeving, tussen een Inheemse bevolking die in
het begin weinig begrepen werd en zelfs daarna nog slechts geleidelijk.
Australie heeft al één Nobelprijs voor Literatuur; in 1973
won de romanschrijver Patrick White met zijn grimmige, bijtend grappige en
tegelijkertijd verheven proza deze prestigieuze prijs. Dé romanschrijver van
het moment is Tim Winton. Winton heeft een typisch Australisch imago van een
onstuimige jongen, dol op surfen en eenvoudige genoegens. Zijn werk bruist
echter van verbale frisheid, de structuur en de greep van zijn boeken zijn
ambitieus en zijn personages zijn levensecht en multidimensionaal.
Een groot deel van de beste hedendaagse literatuur in
Australie is non-fictieproza. De belangrijkste werken van Helen Garner zijn
haar stedelijke realistische fictie en haar analytische reportages. Garner
vertegenwoordigt een subtiel, sympathiek feminisme, en haar werk wordt
tegelijkertijd nuchter en menselijk, helder, opmerkzaam bevonden.
Een andere tijdgenoot is Robert Dessaix. Net als Garner
trekt hij een breed publiek aan met zijn grillige, intelligente en plagerige
essays en autobiografieën. Ook treedt hij met zijn gay gevoeligheid buiten
een nichemarkt en verovert een breed publiek met een mengeling van charme,
harde logica en humor.
Andere noemenswaardige schrijfers van na 1970 zijn Peter
Carey, Kate Grenville, David Malouf, en Janette Turner Hospital.
Voor meer
product info.
over Australië, ga naar: |